Lidewij Welmoed

Struikelend over de gestolde kennis verwonder ik me over waarom het niet anders zou kunnen zijn. Wat als de frond bestaat? Wat als vogels aan de bomen groeien? Wat als stenen aan winterslaap doen en ijshockeypucks eetbaar zijn? Wat als je de rivier kunt omhelzen? En wat als de dolksteekduif zijn hart wilt luchten?

VAN DIER NAAR DIERBAAR

Binnen mijn artistieke praktijk maak en vertel ik poëtische narratieven over dieren, die fictieve elementen bevatten. Deze verhalen komen voort uit het spanningsveld tussen observaties, herinneringen en doen alsof, waarbij dit laatste mij in staat stelt om manieren te bedenken en te vinden om dichter bij een begrip van dierlijke wezens te komen. Ik zie mijn werk als een 'verdichting': als in zijnde een fictie, een mythologisering, een condensatie, een samenbundeling, een (daad van) poëzie. Binnen de narratieven spelen verschillende dieren de hoofdrol, zoals een verhaal over de dolksteekduif (wat betekent het om als mens (en als kat) verliefd te worden op de dolksteekduif?), over herten die kunnen fluiten of waarom vliegen rondom koeien vliegen (is het een afleiding of een gebaar van troost?).

'Is het dier fictief?' is de onderzoeksvraag van mijn afstudeerscriptie, waarin ik op zoek ben naar wat het dier meer is dan het niet-menselijke wezen waarmee we vertrouwd zijn. De vraag komt voort uit het idee dat het dier een menselijke creatie is, aangezien het de mens is geweest die dieren als 'dieren' hebben benoemd en daarmee de scheiding tussen menselijke en niet-menselijke dieren heeft gecreëerd. (De vraag impliceert ook of de mens fictief is, aangezien wij ook dieren zijn, als gevolg van de ontdekking van Darwin en zijn 'The origin of species'...) Als het dier fictief blijkt te zijn, betekent dit dat dieren iets anders kunnen zijn? Wat kan het dier betekenen en welke vormen kan het dier aannemen? En vervolgens ook: welke vormen kunnen dieren aannemen binnen mijn eigen werk?

Kunnen dieren ons meer over de mens vertellen dan de mens zelf, ofwel, kan ik aan de hand van dieren onderzoeken wat het betekent om mens te zijn? Door niet-menselijke dieren met ‘kindness’ te treffen, probeer ik een poëtische verzachting tot stand te brengen binnen de existentiële vraagstukken en emoties die dier en mens overkomen. Dit doe ik door fictieve voorstellingen – ik stel me voor, ik veronderstel – van mijn vermoedens te maken, die vaak doordrenkt zijn met een kinderlijke mystiek, melancholie en een sensitiviteit voor het ‘wat als’.

foto door Koen Kievits

Ik zie mijn werk en hoe ik te werk ga als een verdichting: als in zijnde een fictie, een mythologisering, een condensatie, een samenbundeling, een (daad van) poëzie. Mijn werk bevindt zich dus tussen poëzie, fictie en storytelling, maar probeert ook een waarheid over te dragen.

Ik maak op een poëtische manier gebruik van Spurensicherung, een term uit de forensische wetenschap, wat verwijst naar het zoeken, registreren, documenteren en veiligstellen van sporen. Binnen de beeldende kunst verwijst Spurensicherung naar werk dat als een documentaire oogt met beeldmateriaal dat een schijnbaar objectief verhaal vertelt. Als een detective, een surresearcher, observeer ik dieren, waarna ik deze observaties uitvergroot en verbindt met het mens-zijn. Mijn werk, voornamelijk bestaande uit videowerken, teksten, tekeningen, videostills, foto's en performances, laat zich vervolgens lezen alsof je een boek doorbladert, waarbij er achter elke bladzijde een ander element openbaart.

De vorm waarin ik mijn verhalen vertel, verwijst naar fabels; korte, verzonnen vertellingen die vaak een moraal bevatten. Hoewel ik meerdere subgenres van de fabel toepas, zoals het dierdicht waarin dieren worden vermenselijkt, ben ik in mijn werk niet op zoek naar een moraal. Ik vraag me eerder af of antropomorfisme een goede methode zou kunnen zijn om ons te verhouden tot niet-menselijke dieren. Daarnaast bedien ik mij ook van etiologische fabels, die de oorzaak van een bepaald fenomeen vertonen.

geen zin in onzin. volzin in waanzin.

schroom niet om contact met me op te nemen

  • voor elke vraag die je hebt

  • voor het aanmelden voor mijn nieuwsbrief

  • voor het wachtwoord van een video

ietjemeerman at gmail dot com

foto door Maartje Meerman

Ietje Meerman (1999) woont en werkt te Arnhem.


Toekomstig

april 2024 • Artist in Residence bij LekArt, Culemborg


Voorgaande exposities

2024 • Aaibaren & Onaanraakbaren - 'Maar er moet iets meer man' (Maartje Meerman en Ietje Meerman), de KunstKathedraal, Oirschot

2024 • Undertow, De Nieuwe Gang, Beuningen

2023 • FULL:FILLED, afstudeertentoonstelling BEAR Fine Art, ArtEZ University of the Arts, Arnhem

2023 • SOORTGELIJK | DERGELIJK | DIERGELIJK - ‘Maar er moet iets meer man’, Plaatsmaken, Arnhem

2020 • Dark Festival, gecureerd door studenten van de Master of Performance Practices, ArtEZ, Arnhem


Residenties

2023 • Artist in Residence tijdens Winterateliers bij ArToll Kunstlabor, Bedburg-Hau, Duitsland

2022 • Artist in Residence bij Cittadellarte, Fondazione Pistoletto, Biella, Italië

2022 • Artist in Residence tijdens project AQUA bij Cittadellarte, Fondazione Pistoletto, Biella, Italië


Publicaties

2023 • 'Gebundelde dierbaren', zelf gepubliceerd


Fonds

2024 • Stichting Amarte Fonds, voor 'Een willekeurige verzameling dieren die langs de Lek (zouden kunnen) wonen'


Opleidingen

2019 – 2023 BEAR Fine Art, ArtEZ University of the Arts, Arnhem

2016 – 2017 Vooropleiding en Oriëntatiecursus Theater, Factorium Podiumkunsten, Tilburg

2017 Oriëntatiecursus Mime, AHK, Amsterdam

2016 Oriëntatiecursus Toneelschool&Kleinkunstacademie, AHK, Amsterdam

2011 – 2016 Gymnasium N&T+N&G (versneld in 5 jaar, met extra vak en Cambridge Engels diploma), Heerbeeck College, Best


Samenwerkingen

2022 • Oprichting collectief 'Maar er moet iets meer man' met Maartje Meerman

2021 • Time Capsule door Reverse Archaeology Working Group onder begeleiding van Iratxe Jaio en Klaas van Gorkum, begraven in de beeldentuin van Museum Arnhem


Performance-ervaringen

2022 • 'The Narrators' van Max van Loon, 'Internal Flame, Eternal Fame', ArtEZ, Arnhem & Springplank kunstroute, Utrecht

2020 – 2021 • ‘The After Party – for a loving never-ending dance’ van Hans-Hannah en Emiel Ambroos, afstudeertentoonstelling ‘Something where there should be nothing’, ArtEZ, Arnhem & 'All Inn', Het Hem, Amsterdam

2017 • ‘Een monument van God’, Expeditie Theater voorstelling van het Zuidelijk Toneel Tilburg onder regie van theatermaker Tamar Blom

2017 • ‘Als de Lichtstad donker is’, film van Dré Didderiëns, première in het Van Abbemuseum, Eindhoven

2009 – 2018 • Diverse performance- en theaterervaring ((afstudeer)voorstellingen; theater-/performance-/mime-audities; RoTheater)

2003 – 2018 • Diverse danservaring (moderne dans, klassiek ballet, jazz, hiphop, streetdance, met in 2017 Nederlands kampioen,18+ groep moderne dans)